Ben Nevis przez CMD Arête to jeden z trudniejszych szlaków pieszych w Szkocji. W przeciwieństwie do bardziej powszechnego, bardzo łatwego dostępu do najwyższej góry Wielkiej Brytanii tzw. Szlakiem Kucyków, Càrn Mòr Dearg Arête oferuje mnóstwo wspinaczki, odsłoniętych grzbietów i wysokości wywołujących zawroty głowy. Nie jest zalecana dla początkujących, a wiele osób rozpoczynających wspinaczkę zawraca po zobaczeniu szlaku przed sobą, zwłaszcza po dotarciu do Càrn Mòr Dearg, który jest 11. najwyższą górą w Szkocji z wysokością 1220 m.
Zaczęliśmy wcześnie rano z parkingu North Face. North Face to pionowa strona Ben Nevis, po której wspinają się tylko szaleńcy :). Mniej więcej w połowie drogi z parkingu do North Face należy skręcić w lewo i znaleźć ścieżkę do Càrn Mòr Dearg. Jest to teren bardzo podmokły i możesz być pewien, że na CMD wejdziesz w mokrych skarpetkach, nawet jeśli masz dobre buty. Dotarcie na ten szczyt jest dość łatwe, niezbyt strome i niezbyt przerażające. Trudny kawałek leży pomiędzy CMD a Ben Nevis, gdzie trzeba zejść bardzo kamienistą i wąską ścieżką, z prawie pionowymi spadkami po obu stronach, aż dotrzesz do Arete (Arête oznacza bardzo wąską grań). Potem trzeba przejść tą granią, co nie jest łatwe, bo jest jeszcze węższa, a spadki po obu stronach są jeszcze głębsze i bardziej przerażające. Na ścieżce znajduje się wiele głazów, które należy ominąć lub się na nie wspiąć. Obie opcje są równie niepokojące, gdy stoisz na tak wąskiej grani. Kilka metrów poniżej lewej strony grani znajduje się obwodnica dla obu etapów, co może trochę pomóc osobom cierpiącym na zawroty głowy, ponieważ przepaść jest tylko po jednej stronie i można się trzymać skał po drugiej stronie, ale gdzie w tym zabawa. Jednak - muszę przyznać, że ta ścieżka też może być trudna, ponieważ w kilku miejscach jest poddana erozji. Trzeci etap grani polega na wejściu z Arete na kopiec po stronie Ben Nevis. Ten kawałek jest nieco łatwiejszy i szerszy, ale po poprzednich etapach byłem już zmęczony i sprawił mi on nieco problemów, zwłaszcza, że ​​powietrze było bardzo gorące i suche (dostałem poparzeń słonecznych, mimo że miałem 5 warstw kremu UV). Na dodatek nie wzieliśmy wystarczającej ilości wody.Po dotarciu do kopca na końcu grani pozostaje Ci tylko około 200 metrów wspinaczki po stronie Ben Nevis. Używam słowa wspinać się, bo nie ma widocznej, wyznaczonej ścieżki, a całe zbocze góry to wielka sterta skał i głazów różnej wielkości, na które trzeba się wspinać ostrożnie, ponieważ wiele z nich jest luźnych i mogą spaść na wspinających się z tyłu ludzi. Pierwszą rzeczą, która uderza po wejściu na szczyt, jest tłum. Kiedy wspięliśmy się na całą drogę, spotkaliśmy tylko kilka osób, zwykle bardzo doświadczonych wspinaczy, ale na szczycie było co najmniej sto osób, część z nich stała w kolejce przed znacznikami, aby zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie. Wracaliśmy na parking przez Pony Trail, spacer był szeroki i łatwy. Na szczęście było kilka źródeł i wodospadów, gdzie mogliśmy napełnić nasze butelki. Ponieważ Pony Trail rozwidlał się na inny parking, musieliśmy zejść ze ścieżki nad jeziorem poniżej Ben Nevis. Podążaliśmy jego prawym brzegiem aż do rzeki na drugim końcu, zgodnie z sugestią naszej aplikacji nawigacyjnej. Potem ścieżka nagle się skończyła i musieliśmy przejść przez bardzo podmokły teren, usiany stawami, małymi strumykami, a ostatecznie skończyło się na przebrodzeniu rzeki. Tam dotarliśmy do znanej nam ścieżki prowadzącej z parkingu do North Face.
Było to wspaniałe, niezapomniane przeżycie, które było mieszanką grozy i euforii jak również zmęczenia i poczucia osiągnięcia, ale co najważniejsze - dostarczyło nam niezapomnianych widoków na Szkocję, najpierw na wspaniałą północną ścianę Ben Nevis i na samą Arete, a potem na wodospad Steal Falls i szczyty za nim (w tym góry Glencoe) po jednej stronie grzbietu oraz Càrn Mòr Dearg i dolinę poniżej po drugiej stronie. Ze szczytu Ben Nevis i ze Szlaku Kucyków można podziwiać malownicze widoki na Fort William, Loch Linnhe i Loch Eil.